Wybiera się sójka za morze,
Ale wybrać się nie może.

Poleciała więc na kresy
Pozałatwiać interesy.
Odwiedziła najpierw Szczecin,
Bo tam miała dwoje dzieci,
W Kielcach była dwa tygodnie,
Żeby wyspać się wygodnie,
Jedną noc spędziła w Gdyni
U znajomej gospodyni,

Wpadła także do Tuchowa,
Który właśnie ją pochowa.
Usiadła pod wielkim dębem,
żeby napchać swoją gębę.
A że żołądż twarda sztuka,
Sójka nim o asfalt stuka.
Gdy już żołądź się otwiera,
W Sójce się apetyt zbiera.

Kiedy zjadła już żołędzia,
Miała bardzo wielkie wzdęcia.
Pomyślała: „Zjem drugiego,
Wzdęcia przejdą mi od niego,
Zjem drugiego, bo dziś święto!”
A tu nagle Cinquecento!
Nie zdążyło wyhamować,
Sójkę trzeba już pochować.

Nie wybierze się za morze,
Bo oddychać już nie może.